Poetyka

W każdej ze swoich pięciu dialektycznie rozłożonych części przykuwający uwagę znawcy: to świadomym prozaizmem introdukcji, w której poeta-wieszcz zestawiony jest z wróżką-kaba-larką (I), to gwałtownym przerzutem w świat Ewangelii (Mat. XXVI 68), co znieważonemu poecie nadaje rysy podobne Chrystusowym (II), to pełną tryumfu zapowiedzią własnego zwycięstwa, któremu nie zagrozi alarmowe bicie w dzwony rozkołysane przez przeciwników (III), to sokratycznym zawstydzeniem owych przeciwników (IV), którzy przybierają ton Sokratesa, ale nie są zdolni żyć, tak jak on, w prawdzie ("V/ duchu wyspokojony - pisał Norwid o Krasińskim w listopadzie 1850 r. - (...) ale (...) z tej przyczyny, że tak niewiele w prawdzie żyje"), to wreszcie ostatnim gorącym zapewnieniem o szczerości i wadze wieszczych pieśni autora, który - zniechęcony do swoich słuchaczy - pragnie już tylko samotnego oddalenia (V). "Napisałem do Bentkowskiego pożegnanie publiczności polskiej, zmuszony jestem zniknąć z poła - wyraził się Norwid w liście do Cieszkowskiego, nakreślonym w sierpniu 1850 r. - (...).

master NLP NLP Advanced umiejętności menadżerskie Poetyka .